Codziennie wchodzę na blog, aby coś napisać i odchodzę, bo nie wiem, co mogłabym. Nigdy nie zabierałam się nawet za opisywanie zdarzeń, bo po prostu wydaje mi się to bezsensowne, wolę ubrać moje myśli w słowa. Tylko, że ostatnio ...Jakby to powiedzieć ; nie ma czegoś, coby rozedrgało moje zmysły, moje serce nie chce bić mocniej, to znaczy nie ma powodu ku temu, wobec czego moje myśli są rozleniwione, pomiędzy nicością pojawiają się myśli o Tobie i o ile wspomnienia naszych dni są jeszcze gorące, o tyle nadzieja na przyszłe takowe jest znikoma.

Gdyby ktoś teraz mnie zapytał, o czym marzę, nie umiałabym mu tego powiedzieć. Nie ma we mnie teraz nic, jedynie gdzieś tam jeszcze tli się przymus znalezienia pracy , aby nie być niewolnikiem czterech ścian. Jeśli byłam aniołem, to teraz nie potrafiłabym nawet rozłożyć skrzydeł, ja nawet nie mam świadmości ich posiadania, jestem bliżej dna niż nieba.

Przepraszam, ale ja nie potrafię już pisać, wybaczcie mi. Wchodzenie tutaj i zmuszanie się jest też ponad moje siły.

Wrócę, kiedy będę mogła.